Kaal bolletje

Begin van de week zat ik nog te dubben over mijn haar, maar vanaf dinsdagmiddag ging het zo hard, dat ik Lin woensdag in paniek opgebeld heb. Ik had mijn haar gewassen en mijn borstel bleef gewoon in mijn haar staan en na veel trekken eindelijk gelukt de borstel door de strobos te halen, maar ik had het idee dat ik toen al een halve bos haar verloor. Gek werd ik ook van het gekriebel en dat alles onder de haren zat. Afijn wij donderdag 0800 uur in de tram (nacht ervoor was ik al om 2.30 uur wakker) en een beetje over ditjes en datjes geklets. Ik heb vanaf het begin van mijn diagnose gezegd: ach dat haar eraf, geen probleem dat is het makkelijkste. Dus niet! Wij naar binnen en ze vraagt me of ik wil kijken in de spiegel of omgedraaid wil zitten. In eerste instantie zei ik omgedraaid, maar ik bedacht me, dat ik toch mijn kale bolletje niet kan ontlopen. Het moment dat ik besefte het gaat nu echt gebeuren, kwamen de traantjes (geen stortvloed want ik blijf natuurlijk geschikt voor het leger, maar van die kleine zielige), Lin blokkeerde nog even de spiegel en dan is in een paar seconden je haar (wat echt niet meer om aan te zien was, het was een bos haar die volgens Lin 2 weken lang in de bleek had gelegen) eraf en zie je een vreemd iemand in de spiegel. Ik weet dat er mensen zijn, die dit uit vrije wil doen, maar ik zal daar nooit bijhoren. Vervolgens krijg je een kuurtje voor je hoofdhuid (die behoorlijk was aangetast door de chemo) en dan wordt het pruik passen en bijknippen. Ik wilde eerst met Lin met een taxi naar huis, maar dat vond ik zo zwak van mezelf en ik had nog een grove kam nodig voor mijn marmotje (zoals Lucy mijn pruik benoemde en de donkere pruik, die ik niet had genomen, zag Imelda op de foto en ze vond me net haar zus, maar dit terzijde), dus wij de winkel in op de Groene Hilledijk en vervolgens met de tram naar huis. In het begin ben je wel bang, dat marmotje een eigen willetje heeft en ineens van je kop af is. Bij thuiskomst had Ron een mooie bos bloemen voor me klaar staan en hij reageerde heel positief op pruik maar ook op mijn kale bolletje en het grappige is, voor hem heb ik een pruik genomen (welke hij ook echt mooi vindt), maar eigenlijk vindt hij een buff of mutsje of pet met een haarbandje (je weet niet wat je ziet als ik dit bandje opzet: er zit een pony aan en haar van achteren je lijkt dan net een monnik, vervolgens doe je buff op en het lijkt net of je haar heb) het mooiste staan! Iemand nog een marmotje nodig? Ik heb dat ding 3 uur op gehad gisteren en toen was ik er voor die dag al klaar mee en vandaag blijft marmotje mooi op zijn standaard staan. Bij thuiskomst van Kai was hij erg nieuwsgiering naar mijn kale kop, want een buff vindt hij al heel normaal, dus wij voor de spiegel en hij moest ontzettend lachen en zegt: he je lijkt helemaal niet op mijn mama, maar meer op Kai toen hij baby was! Hij ging lekker over mijn bolletje aaien en hij vindt het helemaal niet eng. Ook is hij superlief voor me, zeker toen mama vertelde dat ze wel een beetje verdrietig was, dat haar haartjes weg waren. Mijn buurmeisje Esmay van bijna 3 vindt het marmotje met krulletjes wel mooi, maar toen ik mijn buff op had, riep ze keihard door de tuin: doe is af! Ze is zeer benieuwd naar mijn kale bolletje eronder. Ik was er nog niet helemaal klaar voor, om dit nu in de tuin te doen, dus met haar mama maar afgesproken, om het een keertje binnen te doen bij ons.De meiden van mijn nieuwe afdeling zouden 's avonds langskomen (wat ik ontzettend lief van ze vindt), maar die had ik woensdag afgebeld, omdat ik wel dacht dit ik dit allemaal even moest verwerken en dat was ook zo. 's  Nachts voor het eerst geslapen met een nachtmutsje (worden jullie al gek van alle termen?) , dit houdt het bolletje lekker warm en vanochtend zijn we even naar de winkelstraat hier in Schiebroek geweest, met mijn buff, ik was wel bang dat hij zou afvallen, maar goed dat gevoel was ik na 5 minuutjes ook kwijt en langzaam begin ik te wennen aan mijn kale bolletje, alhoewel ik het met douchen nog wel een gek gevoel vind. Zo weer een bergje beklommen, dit was even geen appeltje-eitje maar hoe vreemd het ook klinkt, ben blij dat ik het gedaan heb, want ik werd helemaal gek van die dorre bos haar en het gekriebel en vond het zo smerig worden om overal haren te vinden. Op naar maandag voor kuur 2. Ik zie wel erg op tegen kuur 2 en dan vooral qua misselijkheid, maar goed ook dat bergje gaan we maar weer beklimmen. Ik ben wel blij dat ik zoveel spullen heb gekocht voor op mijn bolletje, want ik doe elke dag een ander printje op!