PAC

Ik moest vanochtend 07.30 in het ziekenhuis zijn nuchter. Toine (de man van mijn coach) bood me aan om om 07.00 uur voor mijn deur te staan en mij in de bakfiets naar het ziekenhuis te brengen. Zien jullie me al zitten, nou ik voelde me de Koningin (die foto op mijn blog had dus toch een grond van waarheid). Vervolgens zijn we 3x verdwaald in het ziekenhuis voordat we de goede afdeling vonden en voordat mijn bro met grapjes komt, zelfs de zusters weten nu met de verbouwing de weg niet. Ik stond er 11.10 op, maar werd al gehaald om 10.00 uur, want ze hadden op een operatie ingehaald (ja ook dat is mogelijk). In mijn dossier stond dat ik ging voor de narcose, maar er was helemaal niks met me besproken. Aangezien ik vorige keer zo misselijk geweest ben van de narcose, mocht ik kiezen lokaal of narcose en ja hoor ik ben geschikt voor het leger, want ik heb lokaal gekozen. Vervolgens wordt er niet een doekje over je heen gelegd, maar een hele tent. Af en toe steekt de zuster haar hoofd eronder of het nog gaat. Ik moet eerlijk zeggen, je ligt er 1 uur maar het valt reuze mee (nu is het wel stijf aan de linkerkant en pleistes trekken behoorlijk en zitten onhandig maar ik durf ze er nog niet af te halen). Vervolgens werd ik gehaald voor een foto en ik moest me toch plassen, dus na de foto's heb ik de zusters gas laten geven naar de afdeling. Ik had een beetje hoge onderdruk (bloeddruk) en die moest even naar onder de 100 en vervolgens zou de dokter langs komen om 14.45 uur om me te ontslaan uit het ziekenhuis. 16.30 was hij er nog niet, waarschijnlijk ook verdwaald in het ziekenhuis en na 2x vragen,  denk ik aan een miscommunicatie want ineens mocht ik naar huis zonder een dokter gezien te hebben. Ze boden de dokter nog wel aan, maar ik heb hartelijk bedankt, want anders had ik nog zitten wachten. Achterop de fiets met Ron naar huis, want hij kon natuurlijk niet achterblijven bij de bakfiets en hij heeft lekker voor me gekookt. Nu nog even een overwinning van Nederland en dan ga ik morgen die chemo eens even laten zien, wie hier de sterkste is. Zoals wij thuis grappen: ik ben chemo steady ready!