2 leuke verhalen...

GI Jane is back on track. Ik ga er gewoon vanuit, dat morgen de chirurg zegt dat ik weer aan het werk mag. De spoeling van de wond is elke keer schoon en de thuiszorg denkt dat het gat van binnen al wat kleiner aan het worden is. Wel lastig dat ik zo afhankelijk ben van de thuiszorg, maar tante Luus heeft gelijk, ik ga er gewoon weer tegen aan met alle positiviteit. Nu de leuke verhalen.
Donderdag moest ik voor mijn radio-actieve onderzoek naar het ziekenhuis. Het was 's middags dus Oma Spijk zou met me mee gaan. Wij 's ochtends een boodschapje gedaan en Oma Spijk wilde het mustenkarretje trekken, want ze wil haar dochter uit liefde alles uit handen nemen (terwijl ik haar nog had uitgelegd dat ik toch echt niet gehandicapt was en nog 1 arm heb die ik wel mag belasten). Na 5 minuten was ze buiten adem en ging haar rittetik te keer, dus ik mocht (we zijn alle 2 lekker eigenwijs natuurlijk) het overnemen. Afijn we vonden dat we wel recht hadden op een lekker gebakje en wij op naar huis. In de tuin staan we even te kletsen met mijn buurmeisje boven en ze let niet op en toen kreeg ik dus een halve hartverzakking (dus als het hartspieronderzoek een slechte uitslag geeft weet ik wel hoe het kom), ze duikelt (nou ja zeg maar stort ter aarde) over het karretje en komt met een snoekduik terecht. Gelukkig heb ik een moeder die overal de humor van inziet, gingen we na de eerste schrik lachen, maar vervolgens mocht ze de hele dag niks meer van me doen. Ze was wel heel handig op de gebakjes gevallen, ze waren helemaal plat geworden, dus onder veel gelach hebben we de gebakjes bij elkaar geschraapt en toch opgegeten. Jullie zien ik had een goede hulp die dag mee naar het ziekenhuis! In het ziekenhuis allebei weer wat lekkers genomen, ja we moesten ons toch een beetje "troosten" die dag. Voor alles een excuus. Ma moest  ook wel erg lachen, toen ze Kai zijn reactie op dit verhaal hoorde: hij vond het wel zielig dat Oma was gevallen en vroeg of ze gehuild had, maar hij vond het wel jammer van het eitje wat kapot gegaan was!
Nog even over mijn super zoon Kai. Hij is tegenwoordig assistent bij de thuiszorg. Hij vindt het allemaal 1 groot avontuur en hij wordt later "thuiszorger". Hij kletst iedereen de oren van de kop, mag alle spullen aangeven en zit haast met zijn neus in de wond, terwijl papa het niet durft te bekijken. Hij vertelt de dames ook wat ze moeten doen haha. Goed he Luus, ik heb mijn humor weer terug! Behalve als de chirug zegt, dat ik volgende week nog niet mag werken en dan gaat de RET me ook nog eens dwarzitten met een staking, zijn ze helemaal gek geworden......(ze mogen best staken hoor, maar kan dat niet gewoon op woensdag?)