Jippie

Ik had niks geblogd, maar ik heb vorige week een echo en borstfoto gehad. De echo werd me gelijk medegedeeld en was goed, maar de borstfoto had me zo aangegrepen, dat ik er bijna niemand over verteld heb. Ik voelde al een spanning toen ik vorige week donderdag op de gang zat te wachten. Ik was de laatste van die dag en ik haat dat apparaat. Volgens mijn buuf Yvon is het gewoon onmenselijk en ik kan jullie vertellen met een abces is het haast niet te doen. Ik mocht zeggen als het niet meer ging. Nou eerst beginnen ze je t..t tig keer in de goede stand te zetten (en die t..t werkt dan echt niet mee) en dan komt die plaat langzaam naar beneden. Ik ben best wat gewend maar door dat abces dacht ik dat ik door de grond ging en ja hoor toen moest de foto ook nog over. Na 5x op de foto, mag je in een hokje daar achter wachten. Terwijl ik stond te wachten ging ze op een ander apparaat mijn foto's bekijken. Stom ik keek vanuit mijn hokje mee (soms is nieuwsgierig niet echt slim), had ik het maar nooit gedaan, want ze leunt voorover en keek in mijn idee bedenkelijk. Thuis gekomen barstte ik in tranen uit (tja ook mij overkomt dit blijkbaar dus wel eens), ik gelijk mamacare bellen, maar natuurlijk al naar huis. Ik zag een heel doemscenario voor me. Volgende dag weer gebeld met ziekenhuis, maar ze mogen niks telefonisch zeggen, maar volgens 1 van de lieve mamacares zou er waarschijnlijk niks aan de hand zijn, anders had ze al wat gehoord. Tja ik was er toch niet gerust op, dus maar niks gezegd tegen de ouders en het ook maar even niet op het blog met jullie gedeeld. Vandaag Ron meegenomen naar het ziekenhuis en dan zit je te wachten op de doc en te zweten, poeh en ze begint te ratelen en ik ineens heb ik het nu goed begrepen is mijn foto goed en ja hoor wammes daar kwamen weer wat kleine traantjes maar nu van vreugde. Ik ben zelf wel wat verbaasd dat ik na dit jaar zo heftig nu op dit moment reageer van de foto, daarna heb ik niks meer gehoord wat de arts zei. Volgende week nog een keer terug voor ik op vakantie ga. O ja ik was nu bij een andere chirurg en die stelde weer een pomp voor om op de wond te doen (ik moet dan 24 uur met een kastje om lopen) en volgens haar kon het "zwaailapje"niet. Iedere arts verzint wel weer wat (nee hoor deze was ook aardig en nog io ook) en ze vroeg of ik over de pomp had nagedacht (ze stelde het vorige week voor maar had toen al een heftige discussie met de wisverpleegkundige die dacht dat het niet ging werken). Ik heb gezegd dat ik na mijn vakantie hier een besluit over neem, maar ik wil ook eerst even overleggen met mijn andere dokter. O ja voor iedereen die weet hoe lomp ik kan zijn, even wat anders: enige tijd geleden heb ik al eens onze huistelefoon in de wc laten vallen, nu ben ik zo slim geweest om mijn mobiel er in te gooien. Nou was ik al niet zo dol op deze mobiel (touchscreen is toch iets te hip voor mij) maar dit was wel erg drastisch. Ik heb nu een telefoon van Ron te leen, maar het kan zijn dat ik wat van jullie nummers kwijt ben, dus wie dit leest stuur me een sms dan heb ik jullie nummer weer. Niet eens meer blond, maar wel een blonde actie. Tot slot ik ben zo BLIJ, dat die wond me niet eens meer boeit, nou ja deze week dan, daarna ga ik me weer op de wond en zijn (on)mogelijkheden storten.
PS even reageren op reactie van mijn bovenbuuf: voor de eerste keer internet, mijn blog vinden en ook nog een reactie plaatsen WOW, kan tante Luus nog een voorbeeld aannemen haha. Sorry Luus kon het niet laten.