Alleen op pad

Ik begin langzaam aan weer een beetje op te krabbelen, na chemokuur 2. Deze hakte er weer in als een botte bijl. Ik wilde vandaag al zonder medicatie, maar dat was nog iets te voorbarig. Vandaag heb ik (bewust) niemand om mee heen en na 4 weken op Ron gebouwd te hebben, of hulp ingeschakeld te hebben, had ik me bedacht dat het eens tijd werd om ook weer op mezelf en mijn eigen lichaam te vertrouwen. Ik zag er vreselijk tegenop om b.v. alleen te lopen en nu heb ik een krantje gehaald bij het metrostation bij ons achter (is nog geen 5 minuten) en een klein rondje gelopen. Ik denk dat ik 15 minuten onderweg was en het klinkt heel kinderachtig maar voor mij wat het een grote uitdaging en ik ben toch wel trots dat het me gelukt is. Ik blijf het trouwens leuk vinden om reacties te zien op mijn blog en ik zie dan ook ineens mensen die het via via gehoord hebben. Afgelopen weekend had ik hulp ingeroepen van mijn lieve vrienden en vriendinnen om Kai te entertainen en hij heeft het supergehad. Met Monique en Michel naar Plaswijkpark (hij was niet weg te slaan uit de verkeerstuin) en Patricia moest stedenspel met hem kijken en lekker in bad doen en met Oma knutselen en chippies eten. Maandag met Opa heeft hij de tuin gedaan. Ook deze week staan er voor Kai weer een paar leuke dingen op het programma. Het is fijn dat ik zoveel reacties krijg en iedereen zo meeleeft en dat iedereen voor me klaar staat. Ik zeg maar zo: een dikke kus voor jullie allemaal!