Mijn moeder

Gisteren is mijn lieve moeder langs geweest. Ze neemt sinds ik chemo krijg een hele tas met eten mee en chips voor Kai en ze kan het niet laten om even mijn huis schoon te maken. Wat een tempo voor een vrouw van 77, kan ik een voorbeeld aan nemen (in goede en slechte gezondheid). Verder begeleidt ze me voor een boodschapje en wil dan ook nog alle tassen dragen. Vaak gaat ze dan ook nog knutselen met Kai, waarbij Kai de opdrachten geeft en ma het moet uitvoeren.  Ik weet dat ze zich veel zorgen maakt, maar ze is altijd opgeruimd naar mij toe, ik wil toch maar even zeggen zo op mijn blog: moeders ik hou van jou! Nu heeft ze geen internet, maar mijn tante print het elke keer uit (waarvoor grote dank) en zo kan moeders alles bijhouden. Ook mijn schoonmoeder doet van alles voor me, dus ik heb het maar getroffen zo met 2 moeders. Ik ben echt superblij en trots met alle twee mijn moeders!
Wat heb ik nog meer te melden voor het een heel sentimenteel stukje wordt? Ik twijfel nog een beetje of ze alle vocht uit mijn borst weggehaald hebben, maar eerst maar maandag starten met de chemo. Ik ga samen met Patricia, dus misschien worden we er wel uitgezet, als we te veel kletsen en de boel op stelten zetten. Verder twijfel ik over een medicijn om in te nemen (misschien wel eigenwijs maar om nu maar alles lijdzaam te doen is ook niks voor mij). Dit medicijn heeft Nexium. Ik krijg dit voor de misselijkheid, maar het is eigenlijk een middel tegen maagzuur (wat ik niet heb). Nou ben ik waarschijnlijk 1 van de weinige mensen die een bijsluiter leest,  maar ik heb nog nooit zo'n lange bijsluiter gezien met de meest vervelende bijwerkingen. Aangezien we nog niet eens weten of dit middel gaat werken en ik dit alle behandelingen moet doorslikken als ik ga beginnen, weet ik niet of dat opweegt tegen de misselijkheid. Ik ga dus maandag maar even het gesprek aan met de oncologisch verpleegkundige. Maandag Kai weer 1e school- en zwemdag. Het eerste kijkt hij naar uit, het tweede heb ik geen idee.....