Alle meisjes de trap

O, even op de reacties van jullie lieve blogvolgers, van de week was ik heel moe en moet morgen weer sporten, woensdag kon ik niet ivm 1e gesprek radioloog, maar ik ben nog niet zo heel enthousiast als vorige week haha. 1 ding alle Arbounie meiden de trap, misschien moeten jullie daar een reclamecampagne mee gaan doen? Laat ik nou maar niet dollen, zal je zien val ik morgen na mijn griepprik van de crosstrainer. Nou effies bij het begin. Afgelopen maandag weer gesprek gehad met oncoloog en ik had zoveel vragen, dat  hij vroeg of hij eerst even zijn verhaal mocht opschrijven haha. Bloed was weer goed, mijn laatste chemo's staan nu ingepland t/m 13-12 (de laatste onder voorbehoud bloed goed). 8-12 moet ik eerste keer naar Daniël den Hoed voor ct-scan (waar ze moeten bestralen) en patiëntenvoorlichting. Afgelopen woensdag al gesprek gehad met radiotherapeut op SFG, aardige vrouw, maar ik zie wel tegen het proces van bestralen op. Ik begin in januari en dan 6 weken lang elke dag. Poeh en dan op 1 dag per week zowel Daniël als SFG (voor Herceptin dit is elke week vanaf 13-12 t/m einde bestralen, daarna 1 keer per 3 weken). Ik moet maar denken zoveel mensen zijn me voor gegaan, dus ik moet niet zeuren. Wel werd ik teruggefloten door het ziekenhuis qua werken tijdens bestralingen. Zoals velen van jullie dachten, vinden ze dit een niet heel sterk plan, omdat deze 6 weken aardig vermoeiend blijken te zijn. Ik weer in een dip, alhoewel zelfs ik even niet wist hoe ik dit dan moest plannen, want je krijgt maar een week van te voren je tijden door. Ik kreeg gelukkig een ontzettend lieve mail van mijn manager op het feit, dat we het re-integratieproces nog 6 weken moeten uitstellen, dat dit me wel weer heel goed doet. Ik begin het wel eens zat te worden, dit lange proces, maar ja ik houd me voor dat als bestralen voorbij is, het leven weer normaal wordt. Mochten jullie denken dat ik vanaf 13-12 2 weekjes vrij heb van het ziekenhuis, nee my loves dan mag ik gewoon nog komen voor mijn wekelijkse Herceptin (gelukkig geen chemo kan alléén maar je hartspier aantasten....). Eind december word ik weer even radioactief, want dan gaan ze weer kijken naar mijn hartspier. Tot slot, ik schaam me wel een beetje over alle berichtjes "trots op jou", want ik was nog steeds niet alleen met openbaar vervoer geweest. Ik vind dat eng, ik moet echt weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam en het zit in mijn kop (nou ja jullie kennen me van vroeger met tunnel-en snelwegvrees haha), maar ja met al die gekke dingen zou ik nergens meer alleen kunnen komen, dus vanochtend met knikkende knietjes in de tram een nepritje gemaakt naar ziekenhuis (zeker wel 3 haltes) en terug (om aan meer dan 6 haltes te komen extra rondje gedaan door Schiebroek). Het is gelukt, maar echt relaxed was het niet, ik moet gelijk aan Grey's Anatomy denken van de week: babystapjes vooruit. Jeetje wat staat dit lullig als ik het zo teruglees, dus meiden jullie mogen me ook wel eens op mijn donder geven voor slap gedrag!