Sliertje

Spannend dagje gister in het ziekenhuis. Ik moest om 10.00 uur bloedprikken en om 11.10 bij de chirug zijn. Ik had mijn Ron meegenomen om een echo af te dwingen, maar hij kreeg niet eens de kans. Want doc (ik had nu een goede, zij is zo super) was
nog maar net binnen en vroeg hoe het ging en ik riep echo! Daar was ze het wel mee eens, maar eerst ging ze nog even lekker porren met haar vinger in de wond. Helaas kon ze pas een echo regelen die dag om 15.00 uur, dus even naar huis en alleen weer terug, want Ron moest Kai uit school halen. Bij de echo 50 minuten gewacht (loopt daar altijd uit) en een hele aardige kerel, deelde alles met me, maar vervolgens zag hij iets wat hij niet kon plaatsen. HELP. Hij dacht misschien is er materiaal achtergebleven (wat wel een verklaring had kunnen geven voor mijn klachten), chirurg erbij geroepen en ging nogmaals in de wond heeeeeeel diep om te porren of ze wat kon vinden. Ik had een wegtrekkertje. Ook nog een foto gemaakt maar blijkt geen materiaal (wat het wel is weet niemand het leek wel een visje). Ze heeft overleg gehad met een andere chirurg en die had een soort gelijk patiënt, chemo bestralingen en dan gezeik met de wond en daar hebben ze op een gegeven moment besloten, dat de plastisch chirurg een constructie maakt en er dan een zwaailapje indoet (als ik het goed begrepen heb, want ik was zo moe het was al 17.00 uur en kon het niet helemaal meer volgen) en dat ze het dan dichtmaken, omdat het lichaam hetzelf niet meer kan genezen, maar dit besluiten ze dan pas over een paar maanden. Dus weer 2x thuiszorg  met catheter spoelen en antibiotica en maandag terug. Ik heb nog wel gelachen met de chirurg, want ze ging mijn verhaal typen en ze zegt: ik kan het zeker niet zo snel als u? Ik zeg: dat klopt, maar u heeft wel heel gevaarlijke vingers! Doe vandaag een dagje rustig aan en ga morgen weer werken. Eén voordeel: vervelen doe ik me nooit!