Janken

Nou zo stoer als ik mijn vorige blog gezegd heb: traantjes binnen gehouden, daarna stonden de sluizen open. Iemand hoefde maar te vragen: hoe gaat het, of iets lief te zeggen en dan stroomde het eruit. Ik kon er niks aandoen, ik denk dat ik gewoon niet voorbereid was op deze tegenslag. We hebben ook besloten om Griekenland te annuleren, want het is veel te onrustig om af te wachten of de wond wel op tijd genezen is en stel dat we daar zitten en er komt ineens weer een onsteking (ik heb gehoord dat waar je bestaald ben tot een jaar na bestraling een zwakke plek blijft), dan zit ik op een eiland waar maar 1 keer per week een vliegtuig gaat. Dit was voor ons 3tjes een grote teleurstelling, dus gaan we ons maar richten op vakantie in Nederland, het is niet anders. Na het weekend hadden we het gelukkig alle 3 weer op een rijtje, maar ja het is het er wel even ingehakt. Nu zijn we wel zover dat we beseffen, dat dit nog wel eens meer kan voorkomen. Ik heb ook gehoord, dat men makkelijk denkt over bestralen (deed ik ook) maar dat juist dit nog wel eens problemen kan opleveren. Afgelopen maandag terug naar het ziekenhuis en gezien door mamacare en een arts. Deze laatste ging met haar vinger in de wond en toen had ik wel een "wegtrekkertje", ik kan je vertellen, dit is niet echt een aangenaam gevoel. De wond is dus dieper en groter geworden door de ontsteking, maar gelukkig vinden ze het nog niet verontrustend, wel is de boel flink ontstoken. Ze hebben een kweekje genomen en woensdag moet ik terug en krijg daar de uitslag van. Ik hoor dan of dit de goede antibiotica is, of dat ze me op andere antibiotica gaan overzetten. Ik mag deze week even niet werken, maar als er geen gekke dingen gebeuren volgende week wel. Voordat iedereen gaat zeuren of dat wel goed is, ik heb het overlegd met het ziekenhuis. We moeten natuurlijk wel voorkomen dat ik stapelgek word. Traantjes zijn gestopt en ik ga weer met volle kracht vooruit!