Weer rood

Het was even stil van mijn kant, maar 12 mei was het alweer een jaar geleden dat ik mijn diagnose kreeg. Ik was best wel weer positief, want het leek beter te gaan met mijn ontsteking en ik bedacht me, dat ik toch maar mooi er nog ben en weer 50% aan het werk ben. Dus ik telde mijn zegeningen. Vanochtend echter weer een rode t..t. Ik naar het ziekenhuis en na een aardig tijdje wachten (ik kan zo de wachtkamer uit tekenen), kwam ik net bij de arts terecht waar ik het minste vertrouwen in heb. Misschien wel geheel onterecht. Zij is een arts in opleiding (net zoiets als ik bij DOSA haha) en de vorige keer dat ze mij wegstuurde met het advies: niks meer in de wond, kreeg ik prompt mijn 2e borstontsteking (toeval?) en nu vond ze het ook wel allemaal meevallen en moet ik maar afwachten of ik koorts krijg en of er troep uit de wond kom. Geen antibiotica en ik snap ook wel dat ze deze snoepjes niet blijvend kunnen voorschrijven, maar ik vraag me af hoe de wond nu tot rust moet komen, maar ja ben geen arts, alleen ervaringsdeskundige. Je zou denken dat dit genoeg voor 1 dag moet zijn, maar nee hoor, ik dacht ik haal nog even snel boodschappen, voordat ik naar pedicure ga maar FOUT! Ik raak mijn autosleutel kwijt, 2 zware tassen boodschappen die ik niet mag sjouwen met mijn arm. HELP! Boodschappen geparkeerd bij mijn kapper en snel naar huis gelopen (want de tijd begon te dringen voor mijn afspraak) met zweet op mijn voorhoofd terug, bij wat zaken navraag gedaan (geen succes) en weer snel naar huis. Buiten adem kwam ik bij de pedicure aan, maar ja ik heb wel weer een paar nieuwe voeten. Nu maar met spanning afwachten hoe de spoeling er vanavond uitziet.